Tegenwerpen van passieve risicoaanvaarding bij beoordeling planschadeverzoek niet mogelijk bij niet openbaar gemaakte documenten

Aanleiding voor dit oordeel was het verzoek om tegemoetkoming in planschade als gevolg van de vaststelling van een bestemmingsplan dat de bouw- en gebruiksmogelijkheden van een bedrijf beperkt. In beroep is in geschil of het college het bedrijf terecht passieve risicoaanvaarding tegenwerpt door te stellen dat het bedrijf er na vaststelling van het masterplan en de gebiedsvisie (waarin het masterplan is opgenomen) rekening mee had moeten houden dat dat de planologische mogelijkheden van haar gronden zouden verslechteren, terwijl het bedrijf geen concrete pogingen heeft ondernomen om haar planologische mogelijkheden uit het voorheen geldende bestemmingsplan te verwezenlijken. De rechtbank overweegt dat het bestuursorgaan bij zijn beslissing op een planschadeverzoek in ieder geval de voorzienbaarheid van de schadeoorzaak betrekt (art. 6.3, aanhef en onder a, Wro). Voor het aannemen van voorzienbaarheid is niet vereist dat aanvrager zich daadwerkelijk bewust was van het risico (vgl. de Afdelingsuitspraak van 28 september 2016, ECLI:NL:RVS:2016:2582 ). Voor de beantwoording van de vraag of de aanvrager het risico dat de onder het oude planologische regime bestaande bouw- of gebruiksmogelijkheden op diens perceel zouden vervallen passief heeft aanvaard, is van belang of de voortekenen van de nadelige planologische wijziging reeds enige tijd zichtbaar waren. Voor het bevestigende antwoord op de vraag of de aanvrager het risico dat de onder het oude planologische regime bestaande bouw- of gebruiksmogelijkheden van zijn onroerende zaak zouden vervallen passief heeft aanvaard, is voldoende dat, bezien vanuit de positie van een redelijk denkende en handelende eigenaar, aanleiding bestond rekening te houden met de kans dat de planologische situatie ter plaatse zou gaan veranderen in een voor hem ongunstige zin. Daarbij dient rekening te worden gehouden met concrete beleidsvoornemens die openbaar zijn gemaakt. Voor voorzienbaarheid is niet vereist dat een dergelijk beleidsvoornemen een formele status heeft (vgl. de hiervoor aangehaalde Afdelingsuitspraak van 28 september 2016). Hoewel het masterplan en de gebiedsvisie door de raad zijn vastgesteld, heeft het college in dit geval niet kunnen bevestigen dat beide documenten daarna ook op de juiste wijze openbaar zijn gemaakt, zodat de rechtbank het er voor houdt dat noch het masterplan noch de gebiedsvisie kunnen worden beschouwd als concrete beleidsvoornemens die openbaar zijn gemaakt. De rechtbank concludeert dat het college het bedrijf daarom ten onrechte passieve risicoaanvaarding heeft tegengeworpen.