Het voorstel omvat goede aspecten. Het reduceren van stikstof is daarbij een aandachtspunt en zal in alle sectoren gebeuren zodra dat tenminste juridische mogelijk is; zoals het er nu voorstaat kan een vloertje niet meer vervangen worden zonder dat het voortbestaan van een heel bedrijf op het spel komt te staan. Goed beschouwd is de landbouw de de sector die daadwerkelijk al geleverd in de vorm van reductie van de veestapel, het inleveren van gebruiksruimte en het toepassen van technische maatregelen; meer is mogelijk. De LBV, LBV + regeling en de regeling kleine sectoren leiden tot nog meer aantoonbare reductie in de veehouderij maar er is eerst nog een rekening te vereffenden met de PAS melders. Het zo snel mogelijk invoeren van de rekenkundige ondergrens van 1 mol zal de alom gevoelde nood verlichten maar zolang de onhaalbare KDW doelen in de wet staan, met het onhoudbare Aerius model, komen we er niet uit. De omslag van het model denken in stikstofdepositie naar emissie doelen op bedrijfsniveau is allen mogelijk als de doelen haalbaar, betaalbaar en realistisch zijn. Het NPLG, een gigantische verbouwing van het landelijk gebied, is niet meer en dat is terecht; extensivering van de landbouw gaat eenvoudigweg niet samen met de NPLG grondclaim van 800.000 hectare landbouwgrond naar natuur, bos, water etc. Het veelgenoemd perspectief voor de landbouw die klaarblijkelijk door de bedenkers van het NPLG aangewezen werden als de grote leveraars van grond, is en was ver te zoeken, en ook in dit stuk zie ik dat niet. De inzet daarbij van de wettelijke landinrichtingsmiddelen, waaronder ook gedoeld wordt op gedwongen uitkoop, ook in dit stuk te lezen, is onacceptabel. Vervang het NPLG door een realistisch, haalbaar en betaalbaar plan op basis van eerlijke en haalbare doelen waarbij we de enkelvoudige stikstofnorm voor de staat van de natuur vaarwel zeggen en kijken naar de échte staat van de natuur. Ga daarmee in gebiedsprocessen aan de slag en er valt veel te bereiken.