Een gebiedsgerichte aanpak is helemaal niet nodig om het stikstofslot te doorbreken. Want het stikstofslot kan worden doorbroken door bij een rechtszaak over de rekenkundige ondergrens de Raad van State te wijzen op het feit dat ze artikel 6 lid 3 van de Habitatrichtlijn niet goed lezen.

In artikel 6 lid 3 van de Habitatrichtlijn is namelijk geen grondslag te vinden voor de bewering van de Raad van State dat stikstofdeposities die een drempelwaarde niet overschrijden, moeten worden gecumuleerd. En ook niet voor de bewering van de Raad van State dat er geen extra stikstofdepositie op een overbelast Natura 2000 gebied mag worden vergund zolang er geen concrete plannen zijn om de stikstofdepositie naar beneden te brengen.

In artikel 6 lid 3 van de Habitatrichtlijn staat samengevat: “Voor een plan of project dat – afzonderlijk of in combinatie met andere plannen of projecten – significante gevolgen kan hebben voor de natuurlijke kenmerken van een Natura 2000 gebied, moet een Passende Beoordeling worden gemaakt”.

Artikel 6 lid 3 van de Habitatrichtlijn heeft het dus over de beoordeling van de gevolgen van afzonderlijke projecten en over projecten die in combinatie (gelijktijdig) worden uitgevoerd. Uit artikel 6 lid 3 van de Habitatrichtlijn valt dus niet te maken:

“Voor een plan of project dat – opgeteld met de achtergronddepositie en stikstofdeposities van toekomstige plannen of projecten die een drempelwaarde niet overschrijden – een stikstofdepositie op een Natura 2000 gebied veroorzaakt die hoger is dan de kritische depositiewaarde, moet een Passende Beoordeling worden gemaakt, tenzij er concrete plannen zijn om de stikstofdepositie op dit Natura 2000 gebied te verminderen”.

Deze laatste uitleg van artikel 6 lid 3 van de Habitatrichtlijn is echter wel de uitleg die de Raad van State toepast in de PAS-uitspraak, alle stikstofuitspraken na de PAS-uitspraak en haar advies over de drempelwaarde of rekenkundige ondergrens.
Een uitleg waarvoor dus geen grondslag te vinden is in de wet. Een uitleg die bovendien absurd is. Want door te beweren dat een door een bedrijf veroorzaakte stikstofdepositie moet worden opgeteld met toekomstige stikstofdeposities, beweert de Raad van State dat in de toekomst kan worden gekeken.

Een uitleg die bovendien voorbij gaat aan het feit dat een hogere drempelwaarde (of rekenkundige ondergrens) voor stikstofdepositie geen enkele relatie heeft met (een toename van) de stikstofdepositie op Natura 2000 gebieden. Uit de monitor stikstofdepositie in Natura 2000-gebieden 2024 van het RIVM blijkt namelijk dat in Duitsland de stikstofemissie sneller is gedaald dan in Nederland. Ondanks een meer dan 4.000 keer hogere drempelwaarde dan in Nederland.

Voor degenen die na het lezen van mijn reactie niet geloven dat de Raad van State de wet niet goed leest, google op "FTM Raad van State toeslagenaffaire" of "Besselink toeslagenaffaire". De stikstofcrisis is dus geen crisis maar een affaire. De Stikstofaffaire.